Yillar önce Stanford Hastanesi'nde gönüllü olarak çalistigim zaman, çok ciddi ve az rastlanan bir hastaliga yakalanmis Liza adinda bir kiz tanidim. Iyilesmesi için bir tek yol vardi, bes yasindaki erkek kardesinden kan nakli yapilmasi gerekiyordu. Erkek kardesi ayni hastaligin üstesinden gelmisti ve vücudunda hastaligi yenebilecek antikorlar olusmustu. Doktor bu durumu Liza'nin erkek kardesine açikladi ve ona ablasina kan vermeyi isteyip istemedigini sordu. Küçük çocuk bir an tereddüt etti ve derin bir nefes aldiktan sonra, "Evet,eger Liza kurtulacaksa veririm" dedi. Kan nakli yapilirken, küçük çocuk ablasinin yanindaki yatakta yatiyor ve ablasinin yanaklarina renk geldikçe bizimle birlikte gülümsüyordu. Sonra yüzü sarardi ve yüzündeki gülümseme kayboldu. Basini kaldirip doktora baktiktan sonra titreyen bir sesle,"Hemen mi ölecegim?" diye sordu. Sonradan anladik ki yasi çok küçük oldugu için, doktorun sözlerini yanlis anlamis ve kaninin tümünü ablasina vermesi gerektigini düsünüp onu kabul etmisti.
Dan Millman
